Bescherming van de Atlantische makreelpopulatie onder druk
De Europese Unie uitte dinsdag zijn bezorgd over een recent gesloten visserijakkoord tussen Groot-Brittannië, Noorwegen, de Faeröer-eilanden en IJsland. Volgens de EU kan dit pact onherroepelijk de afnemende makreelpopulatie in de Noord-Atlantische Oceaan schaden.
De Europese Commissie, die de belangen van de 27 lidstaten vertegenwoordigt, verklaarde dat de beslissing zonder voorafgaand overleg met de EU is genomen. Deze verklaring werd verspreid in een reactie op het akkoord dat op 16 december werd aangekondigd.
Het ondertekende akkoord bepaalt een totaal toegestane vangst van meer dan 299.000 ton voor het jaar 2026. Volgens de Europese Commissie ligt dit cijfer 72 procent hoger dan de wetenschappelijke adviezen voor dat jaar aangeven.
De Commissie benadrukte dat de huidige staat van de makreelpopulatie al onder de biologische grenzen ligt en dat het risico op instorting bestaat. Het overschrijden van de aanbevolen vangstquota zou de situatie verder verslechteren, wat kan leiden tot onherstelbare schade aan de populatie.
Risico’s van overbevissing en internationale spanningen
Het akkoord komt op een moment dat de stocks al onder de biologische limieten staan. De EU uitte daarom haar bezorgdheid over de toename van de overbevissing, die mogelijk fatale gevolgen kan hebben voor de makreelbestanden.
De Europese Unie heeft aangekondigd verdere verduidelijkingen van de betrokken partijen te zullen eisen, om de situatie beter te begrijpen en mogelijke maatregelen te bespreken.
Reacties van de visserijsector en economische belangen
Vertegenwoordigers van de Franse visserssector uitten eerder hun zorg dat deze overeenkomst een gevaarlijke situatie creëert. Volgens hen kunnen de vier betrokken landen, ondanks het fragiele karakter van de makreelstocks, blijven overbevist en toch hun producten exporteren naar de EU.
Dit zou leiden tot oneerlijke concurrentie binnen de Europese markt, aangezien de Franse vissers en andere marktdeelnemers mogelijk benadeeld worden door de excessieve vangstquota van de partijen in het akkoord.
